De zaak rondom Oud-Kamervoorzitter Khadija Arib laat op een positieve manier zien welke waarde mediation kan hebben in gevoelige en beladen conflicten. Waar juridische procedures vaak gericht zijn op standpunten, bevoegdheden en gelijk krijgen, kan mediation ruimte bieden voor erkenning, herstel en een gezamenlijke uitweg. Dat Arib en het presidium van de Tweede Kamer na mediation tot een oplossing zijn gekomen, onderstreept dat ook in complexe bestuurlijke kwesties een zorgvuldig gesprek tot beweging kan leiden.
Juist in deze zaak speelden reputatie, vertrouwen, institutionele verantwoordelijkheid en persoonlijke verhoudingen een grote rol. Mediation bood kennelijk de mogelijkheid om buiten de publieke en juridische arena te zoeken naar een oplossing die voor alle betrokken partijen aanvaardbaar was. Dat het hoger beroep daarmee van tafel is en de procedure tot een einde komt, laat zien dat mediation niet alleen kan bijdragen aan de-escalatie, maar ook aan echte afronding.
Daarmee past de gekozen uitkomst ook bij de bijzondere positie van de Tweede Kamer, die een voorbeeldfunctie heeft in de samenleving, en bij de statuur van Arib als oud-Kamervoorzitter en voormalig Kamerlid. De uitkomst maakt het mogelijk om de kwestie te laten rusten en de blik weer op de toekomst te richten. In die zin laat deze zaak zien dat mediation meer kan zijn dan een alternatief voor procederen: het kan een vorm van conflictoplossing zijn die recht doet aan mensen, verhoudingen en instituties.